درباره وزارت

وزارت مخابرات وتکنالوژی معلوماتی افغانستان در سال 1955 ایجاد گردیده بود .

افغانستان در جهان ارتباطات الکترونیکی با نصب تیلفون سیمدار در سال 1898 درقصر ارگ ( محل اقامت شاه ) در کابل گام برداشته است.

در سال 1908 یک سیستم کوچک تیلفون با ظرفیت 25 لین بطرف شمال قصر ارگ نصب گردیده بود. خدمات تیلگرافی نوع دیگری از تسهیلات مخابراتی بود که در سال 1914 در افغانستان راه اندازی گردید . نصب سیستم تیلگرافی به طاقت دو کیلووات اساسا" به مقصد اهداف نظامی در باغ بابر ( باغ تاریخی در شهر کابل ، که بیانگر اولین سلسله امپراتوری مغول ، ظاهر الدین محمد بابر میباشد ) نصب گردیده بود .

در سال 1919 ، چندین سیستم تیلفون ( سیوچبورد ها ) 50 لینه و 100 لینه در پسته خانه شاه دوشمشیره (ع) نصب گردیده بود. در همین سال برای اولین بار برای 14 محصل بورس تحصیلی داده شده بود تا در رشته تیلگراف بیسیم در خارج تحصیل نمایند.

در سال 1920 ، ماشین تیلگرافی دیگری ساخت انگلستان در کابل نصب گردید که تا سال 1932 از آن استفاده میگردید.

افغانستان در ماه اپریل سال 1928 عضویت اتحادیه بین المللی تیلگراف ( ITU ) را حاصل نمود. ( نام اتحادیه بین المللی تیلگراف در سال 1865 بوجود آمد و درسال 1932 نام آن به اتحادیه بین المللی مخابرات مبدل گردید ) .

در سال 1930 ، هفت پایه ماشین تیلفون وتیلگراف موج کوتاه از کمپنی مارکونی ایتالوی خریداری گردیده و در شهر های کابل ، هرات ، مزارشریف ، میمنه وخوست نصب ومنتاژ گردیده بود . در اواخر سال 1933 ، سیستم دیگری با آنتن طاقت بلندتراز همان کمپنی خریداری شده ودر تعمیر مرکزی تیلگراف در کابل نصب ومنتاژ گردید. در سال 1949 ، یک پایه دستگاه تیلفون ریلی اتومات با ظرفیت 1300 لین خریداری شده و شبکه کیبلی آن در سال 1950 تکمیل گردید.

در سال 1953 ، یک پایه دستگاه دیگرتیلفون با ظرفیت 5000 لین از طریق کمپنی سیمنس تهیه گردیده و بعد از تکمیل شبکه آن ، در سال 1957 به کار انداخته شد.

با تهیه تجهیزات فرعی از کمپنی سیمنس ، وزارت مخابرات وصلیه های تیلفون بین کابل و مزار شریف و بین کابل وقندهار در سال 1959ایجاد شد.

در سال 1961 ، یک پایه دستگاه 1500 لینه از کشور چکسلواکیا خریداری شده و در شهر کابل نصب گردید . در همین سال ، وصلیه بین کابل و کندهار ایجاد شد. همچنان کابل با تورخم وبخش شمال کشور وصل گردید.

در همان موقع خدمات مخابراتی با استفاده از سیستم های سه چینله و12 چینله و به طول تقریبا" 14000 کیلومتر شبکه لین دار در سر تاسر افغانستان عرضه میگردید . وصلیه های زمینی به منظور اجرای مخابره های بین المللی وترانزیت به بعضی از کشور های همسایه مانند پاکستان ، ایران وترکیه نیز مورد استفاده قرار داشت . تعداد مجموعی چینل ها در آن موقع متجاوز از 120 چینل بود.

نظر به ازدیاد تقاضا برای خدمات تیلفون ، یک پلان توسعه شبکه  شهر کابل در سال 1964 راه اندازی شده بود. بر اساس همین پلان 3000 لین تیلفون در شیرشاه مینه ، 3000 لین تیلفون در شهر نو ، 200 لین تیلفون در پلچرخی و 5000 لین تیلفون در ساحه مرکزی شهر کابل توسعه داده شده بود . شبکه متذکره بطور مکمل در سال1969 به فعالیت آغاز کرد.

اولین ستیشن ترانسیور رادیویی به طاقت 20 کیلوات در شهر کابل نصب گردید که کابل را با پاریس از طریق رادیو وصل کرده بود.

در اواخر سال 1964 یک فرستنده رادیویی به طاقت 10 کیلوات ودو ستیشن آخذه از کمپنی فلیپس ( نیدرلند ) تهیه گردیده بود و به منظور تأمین مخابره با مراکز ترانزیت در پاریس ، دهلی جدید ، لندن و مسکو مورد استفاده قرارداده شده بود.

در سال 1973 ، پروژه شبکه توسعوی ( پروژه دوم تیلی کمونیکیشن ) با مشوره تخنیکی اتحادیه بین المللی تیلی کمونیکیشن در شهر کابل راه انداز گردید .

با تطبیق پروژه سوم ، دستگاه های اتومات فرعی شهری در شهر نو ، خیر خانه ومکرویان نصب شده بود. تهیه تجهیزات شبکه از طریق کمپنی زیمنس به تعداد 13200 لین تیلفون را درشهر کابل فعال نموده بود.

افغانستان در سال 1979 عضویت جمعیت مخابراتی آسیا پسفیک ( APT ) را حاصل نمود.

در سال های 1983 و 1984 ، دستگاه های نوع کراسبار در شهر کابل های جلال آباد ، پروان ، پلخمری ، شبرغان وکندز نصب گردید.

در اواسط سال های 70 ، خدمات اساسی مخابراتی به شمول تیلفون وتیلگراف در افغانستان در سطح ولسوالی ها قابل دسترسی بود . هرچند سیستم مخابراتی اکثرا" محدود به بعضی بخش های حکومت بود ، مردمان محل نیز دسترسی محدود به خدمات داشتند.

در دو دهه گذشته ( سال های 80 و90 ) ، شورش های سیاسی – اجتماعی و جنگ نه تنها زیربنا ها وثروت افغانستان را منهدم نمود ، بلکه سیستم های مخابراتی را نیز تخریب نمود وبه آن رسیدگی صورت نگرفت . در اکثر بخش های از کشور حتی خدمات مخابراتی بسیار ضروری موجو نبود .

بعد از اینکه حکومت مؤقت در سال 2001 در افغانستان ایجاد شد ، روزنه های جدید سیاسی واحیای مجدد اقتصادی – اجتماعی وباز سازی در کشور باز گردید.

در جریان سال 2002 ، بعد از ایجاد حکومت انتقالی و متعاقبا" پس از تشکیل حکومت در سال های 2003 و2004 از طریق انتخابات ، همزمان باپروسه ثبات سیاسی ، حکومت یک محیط مناسب را برای سکتور خصوصی به وجود آورد تا افغان ها را در ساحات مختلفه زندگی شان از طریق منظوری سیستم خصوصی سازی بطوررسمی کمک نماید.

نظر به موقعیت جغرافیایی افغانستان که بیشترین بخش های آن توسط کوه ها احاطه شده است وتعدادی زیادی از مردم افغان در داخل وخارج از افغانستان متفرق شده شده اند تسهیلات وخدمات مخابراتی یک موضوع بسیار مهم برای اعمار مجدد افغانستان میباشد.

از سال 2001 ، وزارت مخابرات وتکنالوژی معلوماتی ازجمله اولین ادارات افغانستان بود که استراتیژی وپالیسی های عمومی را برای سکتور مخابرات ترتیب نمود تا کمپنی ها وادارات خصوصی را به منظور سرمایه گذاری در بخش مخابرات وبکار انداختن سیستم های مخابراتی قادر نماید.